دیپلماسی کشاورزی؛ راهبردی برای صیانت از امنیت غذایی و توسعه همکاری‌های بین‌المللی

به گزارش روابط عمومی سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی (تات)، دکتر کاظم غریب‌آبادی، معاون امور حقوقی و بین‌الملل وزارت امور خارجه، در مراسم گرامیداشت روز جهانی غذا با اشاره به تأثیر بحران‌های ژئوپلیتیکی، جنگ‌ها و تحریم‌های یک‌جانبه بر امنیت غذایی جهان، اظهار کرد: امنیت غذایی مسئولیتی مشترک در سطح بین‌المللی است و هیچ کشوری نمی‌تواند نسبت به امنیت غذایی سایر ملت‌ها بی‌تفاوت باشد.

وی با بیان اینکه جنگ‌ها و محدودیت‌های مالی و تجاری می‌توانند زیرساخت‌های تولید، تجارت و تأمین نهاده‌های ضروری کشاورزی را تحت تأثیر قرار دهند، افزود: همکاری‌های بین‌المللی در حوزه کشاورزی و امنیت غذایی باید از ملاحظات سیاسی و محدودیت‌ها مصون بمانند.

دیپلماسی کشاورزی؛ زبان مشترک ملت‌ها

معاون امور حقوقی و بین‌الملل وزارت امور خارجه با تأکید بر نقش دیپلماسی کشاورزی در توسعه روابط بین‌المللی تصریح کرد: کشاورزی می‌تواند به‌عنوان زبان مشترک ملت‌ها، زمینه‌ساز همکاری، هم‌افزایی، ایجاد اعتماد و تقویت پیوندهای میان کشورها باشد.

غریب‌آبادی انتقال دانش و فناوری، توسعه تحقیقات مشترک، سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های کشاورزی، بهبود بهره‌وری آب و گسترش تجارت محصولات غذایی را از مهم‌ترین زمینه‌های همکاری بین‌المللی برشمرد.

توسعه همکاری‌های منطقه‌ای در دستور کار ایران

وی با اشاره به ظرفیت‌های علمی، تحقیقاتی و اقلیمی جمهوری اسلامی ایران خاطرنشان کرد: ایران آمادگی دارد همکاری‌های دوجانبه و چندجانبه خود را با کشورهای همسایه، منطقه غرب آسیا، آسیای مرکزی، قفقاز و آفریقا در حوزه کشاورزی توسعه دهد.

معاون وزیر امور خارجه همچنین سرمایه‌گذاری مشترک در صنایع تبدیلی، توسعه زیرساخت‌های ذخیره‌سازی و حمل‌ونقل محصولات کشاورزی، تبادل متخصصان و همکاری منطقه‌ای برای مقابله با خشکسالی را از دیگر محورهای پیشنهادی ایران برای گسترش همکاری‌های بین‌المللی عنوان کرد.

امنیت غذایی؛ پیوندی ناگسستنی با صلح و عدالت اجتماعی

غریب‌آبادی با اشاره به پیامدهای تحریم‌های طولانی‌مدت و آسیب‌های واردشده به برخی زیرساخت‌های کشاورزی، بر ظرفیت قابل توجه ایران در تأمین امنیت غذایی تأکید کرد.

وی در پایان یادآور شد: امنیت غذایی صرفاً یک هدف اقتصادی نیست، بلکه با کرامت انسانی، عدالت اجتماعی، صلح و توسعه پایدار ارتباطی جدایی‌ناپذیر دارد و تحقق آن نیازمند مسئولیت‌پذیری مشترک و همکاری مؤثر کشورهاست.